Os cawn ein cadw i weld dydd Mawrth nesaf, 20 Ionawr, byddwn yn dystion i’r trobwynt mwyaf aruthrol ei faint yn hanes y byd. Hanner canrif wedi brwydr Martin Luther King i sicrhau yr hawliau dynol a gwleidyddol mwyaf sylfaenol i’w frodyr a’i chwiorydd croenddu gwelir Americanwr croenddu yn esgyn i gadair mwyaf grymus ein byd. Roedd buddugoliaeth etholiadol Barack Obama ym mis Tachwedd 2008 yn fuddugoliaeth i obaith, ymddiriedaeth a dealltwriaeth dros yr ofn, y casineb a’r senoffobia a welwyd yn ystod tymor o wyth mlynedd trychinebus ei ragflaenydd truenus. Gyda’r Arlywydd Obama wrth y llyw bydd y pwysau a’r disgwyliadau’n drwm iawn arno. Y mae’r byd yn disgwyl i’r Unol Daleithiau gefnu ar ei gweithredoedd unbeniaethol a’i pholisiau cyson o wrthdaro a fu mor nodweddiadol o weinyddiaeth yr Arlywydd Bush.
Y mae’r byd yn disgwyl gweld diwedd ar y rhyfeloedd a ddechreuwyd gan yr Unol Daleithiau yn Irac ac Affganistan.
Y mae’r byd yn dyheu am weld y dydd y bydd yr Arlywydd Obama yn datrys yr argyfwng yn y Tir Sanctaidd.
Y mae’r byd yn disgwyl hyn ac y mae’r byd yn disgwyl y peth arall. Ond a yw’n bosibl i un dyn wireddu breuddwydion byd cyfan. A yw’n deg ac yn rhesymol disgwyl i un dyn gyflawni cymaint? Y mae llawer dros yr wythnosau diwethaf, mewn erthyglau ac anerchiadau fel ei gilydd, eisoes wedi canoneiddio’r gwr o Chicago. Yn wir rhaid cyffesu i ni fod braidd yn amheus a phetrusgar yn y cyswllt hwn. Gwelwn yn fuan y bydd yn rhaid i ni ddod lawr o gopa’r mynydd a wynebu realiti’r dyffryn cythryblus. Os nad ydyw wedi sylweddoli hynny eisoes bydd yn sicr o wneud wedi cymryd ei gadair yn y swyddfa hirgron. Fe wêl fod i’r gadair honno ei llyffetheiriau. Does dim amheuaeth y caiff yn ystod y blynyddoedd nesaf ei orfodi i gymryd safbwyntiau y byddai’n llawer iawn gwell ganddo beidio. Caiff ei orfodi i gyfaddawdu ar faterion na freuddwydiodd erioed y byddai’n rhaid cyfaddawdu arnynt. Er cymaint ein disgwyliadau rhaid i ni dderbyn na wnaiff Barack Obama ddim achub y Dwyrain Canol, Unol Daleithiau’r America heb sôn am y byd! Yn wir cyfaddefodd ei hun nad yw ei ethol yn newid dim ond yn hytrach yn cynnig cyfle i newid. Credwn fod y cyfle i newid yn gorwedd gyda’r ffaith iddo ddatgan ei barodrwydd i wrando ar eraill, er efallai’n anghytuno ag eraill ar nifer o faterion. “I will listen to you especially when we disagree.”
Onid dyna fu ac sydd wrth wraidd llawer iawn o’r gwrthdaro a welir yn y byd y dyddiau hyn, sef yr amharodrwydd i wrando ar ein gilydd. Rhaid i genhedloedd ein byd wrando ar ei gilydd ar fyrder rhag digwydd rhywbeth a fyddo’n llawer iawn gwaeth. Rhaid i wÿr a gwragedd, rhieni a phlant ddechrau gwrando ar ei gilydd. Y mae’n rhaid i ni fel eglwysi ac enwadau yng Nghymru wrando ar ein gilydd. Er mawr gywilydd i ni dros y blynyddoedd y mae sawl enwad a sawl carfan oddi fewn i’n henwadau, sawl pab a chardinal Catholig ac Ymneilltuol wedi ceiso cyfyngu Duw i’w huniongrededd mympwyol eu hunain a chau eu clustiau i safbwyntiau eu brodyr a’u chwiorydd. Pan beidiwn â gwrando ar ein gilydd fe beidiwn â bod yn deulu. Mae pob awr a roddodd Duw i ni yn gyfle i newid. Gosododd Iesu ei ddwylo ar y byddar a dweud “Ephphatha” hynny yw “Agorer di”. Gosoded yr Arglwydd ei ddwylo ar Barack Obama a’i gyd-wladweinwyr yn 2009 a gosoded ei ddwylo arnom ninnau, ei ddisgyblion anheilwng, yn y gornel fechan hon o’i fyd mawr.
Olaf Davies
Gweinidog
